U ziet toch ook wel de bloemen staan
Zo op de weg van het leven?
Al is misschien uw levensweg
Door heel veel zorg omgeven;

Als je gezond bent, wil die bloem
Uit dankbaarheid gauw plukken.
Ook als God je tot op vandaag
Bewaarde voor ongelukken;

Of als je zoon pas is geslaagd
Voor dat moeilijke examen.
Dan kun je hierin toch ook wel
Gods zorg voor jou beamen;

Over onze schouders kijkt God mee
Of wij wel bloemen vinden.
Hij wil zo graag, dat wij hiervan
Een mooi boeketje binden.

Hij hangt er zelf een kaartje aan
Waarop Hij heeft geschreven:
Tot ziens Mijn kind, Ik hou van jou
Ik draag je, heel je leven.

Mijn kind, zo kom je elke dag
Toch weer een stapje nader.
Weet, dat ik altijd bij je blijf:

Je liefhebbende Vader.

Elk mens door God geschapen
Is alles voor Hem waard.
Nee, niemand is er doelloos
Die leeft op deze aard;

Wij zijn Zijn instrumenten,
Waarmee Hij werken wil.
We leven naar de toekomst,
Dat werk ligt nimmer stil;

De één werkt als een hamer
Die klopt, en bouwt en slaat.
Een ander schrijft soms schuchter
Een boek, waar veel in staat.

Weer anderen mogen zaaien
In ’s Heren wijngaard hier,
De één doet alles zuchtend,
De ander met plezier.

De werken onzer handen
Geheiligd door Zijn kruis,
Zijn toch Gods instrumenten
Voor ’t bouwwerk van Zijn huis.

Martha las het al eens voor aan het eind van een ledenvergadering.
Het gedicht werd geschreven door mevrouw M. Koffeman-Zijl